Latest contribution to "De Kornuit" (in Dutch)
Waar weer te beginnen
Wat is het moeilijk om een verhaal, cq. "column" weer op te pakken als je al ruim anderhalf jaar niks meer hebt geschreven daar er veel gebeurt in zo'n periode en waar dan te beginnen.
Het leven van alledag hier in Montréal is ondertussen zo normaal voor me geworden dat ik mezelf een geslaagd experiment van integratie beschouw. Dat is niet zo verwonderlijk, daar verhuizen van een Westers land naar een Westers land niet al te veel problemen mag geven. Het is een reden om daar niet over te schrijven, want zo boeiend is dat niet. Ik werk (ja, echt!), ik slaap, ik kook, ik doe de was, ik doe mijn dingen, etc. Laat ik toch eens een korte chronologische opsomming geven van opmerkelijke gebeurtenissen die in afgelopen anderhalf jaar hebben plaatsgevonden en daar iets over schrijven.
1. Een onderzoeksvoorstel
De laatste vereiste aan École Polytechnique de Montréal om officieel kandidaat voor een doctoraat te worden is het schrijven van een onderzoeksvoorstel om te beschrijven wat je gaat doen tijdens je onderzoek. Dit vereist een literatuurstudie van wat er totnogtoe is gedaan in het betreffende onderzoeksgebied en van daaruit probeer je ontbrekende en/of onderbelichte onderdelen van dit gebied te identificeren. Vervolgens kan je de zogenaamde potentiële bijdragen aan de kennis (in het engels klinkt het beter: potential contributions to knowledge) definiëren die uit je onderzoek naar voren moeten komen. Mijn onderzoeksvoorstel heb ik vorig jaar geschreven, alles bij elkaar zo’n 125 bladzijden (ok... met regelafstand 1,5) en is goedgekeurd tijdens een mondeling examen. Ondertussen ben ik druk bezig met het onderzoek zelf en dat gaat wel lekker. Dit is, als je het onderzoek succesvol afrondt en je voldoende nieuwe kennis hebt bijgedragen, geloof het of niet, een doctoraat waard!
2. Zorgen over Nederland
Dinsdag 2 november 2004 was een behoorlijk zwarte dag. Niet alleen won Bush zijn 2e termijn, maar ook was Mohammed B. plotseling een bekende Nederlander. En stonden er kerken, moskeëen en islamitische scholen in brand. En jongetjes van 12 met een Lonsdale-trui aan uit Helden horen zeggen dat ze “het niet zo hebben op die buitenlanders”. En moesten politici met al te boude uitspraken (geen verstandige uitspraken naar mijn mening) onderduiken. En hoorde ik mede-Altweerterheidenaren dubieuze uitspraken doen als “Eigen volk eerst”. Wat is er aan de hand??? Het is waarschijnlijk wel zo dat mijn beeldvorming wat eenzijdig is daar ik het nieuws, of via het NOS Journaal, of de Volkskrant-site, en voor nieuws uit de Hei, via de telefoon, verneem. Één conclusie die ik heb getrokken is in ieder geval dat Nederland absoluut niet is zoals het bekend staat in het buitenland: een tolerant, “vrij en blij” land. En dat baart mij zorgen.
3. Mijn oom in Canada
Het hoogtepunt uit de laatste anderhalf jaar: de geboorte van mijn neefje. Wat duurden die 2 maanden lang voordat ik hem zelf voor het eerst “in het echie” mocht aanschouwen. Maar na een dag vertraging te hebben gehad in New York tijdens de reis naar Nederland (daar loopt alles in het 100 door wat regen en wind... stelletje prutsers... het lijkt Nederland wel...), kon ik hem op 2e Kerstdag toch voor het eerst vasthouden. Ik voelde me een wel zeer trotse oom. Machtig mooi is dat. Maar nu dan de hamvraag voor mij persoonlijk, hoe ben je een (goede) oom op een afstand van, pak ‘em beet, 6000 km? De techniek heeft ons gelukkig een handreiking gedaan door middel van het Internet. Nee, e-mailen kan ie nog niet, maar voor de webcam bij zijn moeder op schoot zitten, dat lukt wel. Ja, Netmeeting is wat dat betreft een zegening. En nu dat ie al ruim een jaar is, begint ie ook te beseffen wat en wie er daar op dat beeldscherm tegen hem aan het praten is. Dat maakt het nog leuker. En wist je dat een enkeltje Montreal – Amsterdam/Brussel slechts een kleine 8 uur is? De wereld wordt kleiner en kleiner.
4. The spirit of Canada
De meesten van jullie zal het waarschijnlijk ontgaan zijn, maar er wordt weer gehockeyd in Noord-Amerika, ijshockey wel te verstaan. Tijdens het seizoen 2004-2005 was er een zogenaamde lock-out vanwege een conflict over de (astronomische) salarissen tussen de spelers en de NHL (National Hockey League), oftewel, er was geen seizoen. Er moet een collectieve zucht van Victoria, British Columbia tot St. John’s, Newfoundland zijn geslaakt toen dit conflict tijdens de zomer werd opgelost. Er zou weer gehockeyd gaan worden!!! Ondertussen is het seizoen ruim een kwart onderweg en je merkt dat het leeft onder de mensen. Men gaat naar het café om een wedstrijd van de Canadiens (Montreal) te kijken, soms zie je een verloren Maple Leafs (Toronto) fan rondlopen in de stad, grote krantenkoppen over de wedstrijd de avond ervoor etc. Nou maar hopen dat niet nog eens een club uit Florida de Stanley Cup wint... Ik hoop op de Canadiens (sterk begonnen, op het moment minder), maar op het moment is Ottawa wel heel erg sterk bezig. Ach, het seizoen is lang.
5. Godenzonen
Wie zijn er momenteel Godenzonen? Ajax in ieder geval niet, sjonge jonge. Wat zitten ze me in Amsterdam toch een partij te prutsen. Ik zie het met lede ogen aan. Het lijkt er ernstig op dat het spelers/aankoopbeleid aan een revisie toe is. Het is trouwens wel ironisch dat Ajax ondertussen geplaatst is voor de 2e ronde van de Champions League terwijl PSV nog een beetje in het ongewisse is (op moment van schrijven). Is het Nederlands elftal dan goddelijk? Nog niet in ieder geval. Ik heb bewondering voor van Basten en hoe hij alles heeft opgepakt na het EK in Portugal, dat is zeker. En de manier waarop ze zich kwalificeerden voor het WK was indrukwekkend. Maar gelukkig is het gevoel van overwinnelijkheid een beetje weggepoetst sinds de verliespartij tegen Italië (kan ik eens een wedstrijd hier zien... verliezen ze...). Sommige jonge spelers hebben duidelijk nog wat te leren. Fouten zoals er werden gemaakt in die wedstrijd mag natuurlijk niet. Daar ligt mijn huidige kritiek op van Basten: hij is misschien wel iets te eigenzinnig in zijn spelersbeleid. Ronaldinho for God dan? Ik denk dat hij wel het dichtste bij die status komt op het moment. Ik heb laatst Real Madrid – Barcelona gezien... fenomenaal!!! Wat stond die gast (en het hele team trouwens... hulde aan Rijkaard) een partij te voetballen. De goals die hij maakte waren van Maradona-kwaliteit. Als hij het Braziliaanse elftal komende zomer op sleeptouw neemt, dan wordt het wel heel erg moeilijk voor de andere landen om Brazilië af te stoppen, denk ik.
Zo, heb ik dat weer van mijn lever. Rest mij nog iedereen prettige Kerstdagen en een zeer goed begin van 2006 te wensen. Voetbal ze!
Groeten,
Matty
Wat is het moeilijk om een verhaal, cq. "column" weer op te pakken als je al ruim anderhalf jaar niks meer hebt geschreven daar er veel gebeurt in zo'n periode en waar dan te beginnen.
Het leven van alledag hier in Montréal is ondertussen zo normaal voor me geworden dat ik mezelf een geslaagd experiment van integratie beschouw. Dat is niet zo verwonderlijk, daar verhuizen van een Westers land naar een Westers land niet al te veel problemen mag geven. Het is een reden om daar niet over te schrijven, want zo boeiend is dat niet. Ik werk (ja, echt!), ik slaap, ik kook, ik doe de was, ik doe mijn dingen, etc. Laat ik toch eens een korte chronologische opsomming geven van opmerkelijke gebeurtenissen die in afgelopen anderhalf jaar hebben plaatsgevonden en daar iets over schrijven.
1. Een onderzoeksvoorstel
De laatste vereiste aan École Polytechnique de Montréal om officieel kandidaat voor een doctoraat te worden is het schrijven van een onderzoeksvoorstel om te beschrijven wat je gaat doen tijdens je onderzoek. Dit vereist een literatuurstudie van wat er totnogtoe is gedaan in het betreffende onderzoeksgebied en van daaruit probeer je ontbrekende en/of onderbelichte onderdelen van dit gebied te identificeren. Vervolgens kan je de zogenaamde potentiële bijdragen aan de kennis (in het engels klinkt het beter: potential contributions to knowledge) definiëren die uit je onderzoek naar voren moeten komen. Mijn onderzoeksvoorstel heb ik vorig jaar geschreven, alles bij elkaar zo’n 125 bladzijden (ok... met regelafstand 1,5) en is goedgekeurd tijdens een mondeling examen. Ondertussen ben ik druk bezig met het onderzoek zelf en dat gaat wel lekker. Dit is, als je het onderzoek succesvol afrondt en je voldoende nieuwe kennis hebt bijgedragen, geloof het of niet, een doctoraat waard!
2. Zorgen over Nederland
Dinsdag 2 november 2004 was een behoorlijk zwarte dag. Niet alleen won Bush zijn 2e termijn, maar ook was Mohammed B. plotseling een bekende Nederlander. En stonden er kerken, moskeëen en islamitische scholen in brand. En jongetjes van 12 met een Lonsdale-trui aan uit Helden horen zeggen dat ze “het niet zo hebben op die buitenlanders”. En moesten politici met al te boude uitspraken (geen verstandige uitspraken naar mijn mening) onderduiken. En hoorde ik mede-Altweerterheidenaren dubieuze uitspraken doen als “Eigen volk eerst”. Wat is er aan de hand??? Het is waarschijnlijk wel zo dat mijn beeldvorming wat eenzijdig is daar ik het nieuws, of via het NOS Journaal, of de Volkskrant-site, en voor nieuws uit de Hei, via de telefoon, verneem. Één conclusie die ik heb getrokken is in ieder geval dat Nederland absoluut niet is zoals het bekend staat in het buitenland: een tolerant, “vrij en blij” land. En dat baart mij zorgen.
3. Mijn oom in Canada
Het hoogtepunt uit de laatste anderhalf jaar: de geboorte van mijn neefje. Wat duurden die 2 maanden lang voordat ik hem zelf voor het eerst “in het echie” mocht aanschouwen. Maar na een dag vertraging te hebben gehad in New York tijdens de reis naar Nederland (daar loopt alles in het 100 door wat regen en wind... stelletje prutsers... het lijkt Nederland wel...), kon ik hem op 2e Kerstdag toch voor het eerst vasthouden. Ik voelde me een wel zeer trotse oom. Machtig mooi is dat. Maar nu dan de hamvraag voor mij persoonlijk, hoe ben je een (goede) oom op een afstand van, pak ‘em beet, 6000 km? De techniek heeft ons gelukkig een handreiking gedaan door middel van het Internet. Nee, e-mailen kan ie nog niet, maar voor de webcam bij zijn moeder op schoot zitten, dat lukt wel. Ja, Netmeeting is wat dat betreft een zegening. En nu dat ie al ruim een jaar is, begint ie ook te beseffen wat en wie er daar op dat beeldscherm tegen hem aan het praten is. Dat maakt het nog leuker. En wist je dat een enkeltje Montreal – Amsterdam/Brussel slechts een kleine 8 uur is? De wereld wordt kleiner en kleiner.
4. The spirit of Canada
De meesten van jullie zal het waarschijnlijk ontgaan zijn, maar er wordt weer gehockeyd in Noord-Amerika, ijshockey wel te verstaan. Tijdens het seizoen 2004-2005 was er een zogenaamde lock-out vanwege een conflict over de (astronomische) salarissen tussen de spelers en de NHL (National Hockey League), oftewel, er was geen seizoen. Er moet een collectieve zucht van Victoria, British Columbia tot St. John’s, Newfoundland zijn geslaakt toen dit conflict tijdens de zomer werd opgelost. Er zou weer gehockeyd gaan worden!!! Ondertussen is het seizoen ruim een kwart onderweg en je merkt dat het leeft onder de mensen. Men gaat naar het café om een wedstrijd van de Canadiens (Montreal) te kijken, soms zie je een verloren Maple Leafs (Toronto) fan rondlopen in de stad, grote krantenkoppen over de wedstrijd de avond ervoor etc. Nou maar hopen dat niet nog eens een club uit Florida de Stanley Cup wint... Ik hoop op de Canadiens (sterk begonnen, op het moment minder), maar op het moment is Ottawa wel heel erg sterk bezig. Ach, het seizoen is lang.
5. Godenzonen
Wie zijn er momenteel Godenzonen? Ajax in ieder geval niet, sjonge jonge. Wat zitten ze me in Amsterdam toch een partij te prutsen. Ik zie het met lede ogen aan. Het lijkt er ernstig op dat het spelers/aankoopbeleid aan een revisie toe is. Het is trouwens wel ironisch dat Ajax ondertussen geplaatst is voor de 2e ronde van de Champions League terwijl PSV nog een beetje in het ongewisse is (op moment van schrijven). Is het Nederlands elftal dan goddelijk? Nog niet in ieder geval. Ik heb bewondering voor van Basten en hoe hij alles heeft opgepakt na het EK in Portugal, dat is zeker. En de manier waarop ze zich kwalificeerden voor het WK was indrukwekkend. Maar gelukkig is het gevoel van overwinnelijkheid een beetje weggepoetst sinds de verliespartij tegen Italië (kan ik eens een wedstrijd hier zien... verliezen ze...). Sommige jonge spelers hebben duidelijk nog wat te leren. Fouten zoals er werden gemaakt in die wedstrijd mag natuurlijk niet. Daar ligt mijn huidige kritiek op van Basten: hij is misschien wel iets te eigenzinnig in zijn spelersbeleid. Ronaldinho for God dan? Ik denk dat hij wel het dichtste bij die status komt op het moment. Ik heb laatst Real Madrid – Barcelona gezien... fenomenaal!!! Wat stond die gast (en het hele team trouwens... hulde aan Rijkaard) een partij te voetballen. De goals die hij maakte waren van Maradona-kwaliteit. Als hij het Braziliaanse elftal komende zomer op sleeptouw neemt, dan wordt het wel heel erg moeilijk voor de andere landen om Brazilië af te stoppen, denk ik.
Zo, heb ik dat weer van mijn lever. Rest mij nog iedereen prettige Kerstdagen en een zeer goed begin van 2006 te wensen. Voetbal ze!
Groeten,
Matty
posted by Matty Janssen at 00:08
0 Comments:
Post a Comment
<< Home